انزوا

ای کاش عاشق بودمی
                              افسوس معشوقم همی
دراوج و معراجم دمی
                              گر هر دو باشد با همی
هرچند عاشق را سزا
                              جز سوختن نبود روا
اما ز معشوقی چه سود
                              جز سوختن در انزوا
سعی وتلاش بی امان
                              از شمع می بینی عیان
اما چو پروانه بسوخت
                              شمع است وبزم بی کسان
گرعمرمن باشد دمی
                              آن دم که می سوزم همی
از اتش عشقت شبی
                              آن دم پرم از خرمی

علی عزیزی